تبلیغات
برنامه نویسی - کنکور و جزوات کامپیوتر - سخت افزار
 
درباره وبلاگ


انجام پروژه های برنامه نویسی
و پروژه های دانشجویی
مسابقات علمی عملی
سورس کدهای رایگان
جزوات رشته نرم افزار
کنکور کاردانی پیوسته
طراحی وب سایت
مقالات آماده



مدیر وبلاگ : میثم
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
برنامه نویسی - کنکور و جزوات کامپیوتر
کنکور کامپیوتر،برنامه نویسی ،++C،ویژوال بیسیک،جزوات دانشگاهی نرم افزار
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM


كنترلر حافظه پردازنده‌های دو هسته‌ای Clarkdale، در زمینه عملكرد خالص به‌طور جدی در سطح پایین‌تری نسبت به كنترلرهای حافظه مجتمع سایر پردازنده‌های اینتل قرار دارد. حالا باید دید آیا با استفاده از اوركلاكینگ DDR3 SDRAM راهی برای برطرف كردن این شرایط وجود دارد یا خیر.


بسیاری از سایت‌ها و مجلات، در اولین برخورد پردازنده‌های دو هسته‌ای جدید LGA 1156 شركت اینتل كه به خانواده Clarkdale تعلق دارند، به چند خصوصیت عجیب و ناخوشایند كنترلر حافظه آن اشاره كردند. این پردازنده‌ها با سرعت بسیار پایینی با حافظه كار می‌كنند و شما می‌توانید این موضوع را از مقایسه نتایج پهنای باند زیرسیستم حافظه و آزمایش‌های تأخیر در سیستم‌هایی كه بر اساس پردازنده‌های چهار هسته‌ای Core i7 و پردازنده‌های دو هسته‌ای Core i5 پیكربندی شده‌اند، مشاهده كنید. برای مثال، آزمایش مقایسه‌ای Everest Memory Benchmark كه بر روی یك Clarkdale دو هسته‌ای و یك Lynnfield چهار هسته‌ای با فركانس كلاك یكسان اجرا شده، نتایج نمایش داده شده در جدول زیر را تولید می‌كند.

http://shabakeh-mag.com/Data%5CGallery%5C2010%5C11%5CDDR1_s.jpg


با وجود آن‌كه پردازنده دو هسته‌ای با فناوری پیشرفته‌تر 32 نانومتری تولید و بعد از همكار چهار هسته‌ای خود به بازار عرضه شده، اما به‌طور چشمگیری از آن عقب می‌ماند. با این‌حال، این فاصله برای ما یك پدیده غیرقابل توضیح به شمار نمی‌آید. موضوع این است كه پردازنده‌های دو هسته‌ای Clarkdale برخلاف پردازنده‌های چهار هسته‌ای Lynnfield فاقد ساختار یكپارچه هستند، بلكه از دو die نیمه‌هادی تشكیل شده‌اند كه در داخل یك بسته‌بندی واحد قرار گرفته‌اند. در عین حال، كنترلر حافظه در داخل یك die مجزا از هسته‌های محاسباتی پیاده‌سازی شده است. به همین دلیل است كه زیرسیستم حافظه با سرعت پایین‌تری كار می‌كند، زیرا اكنون یك QPI اضافی در فاصله میان پردازنده و حافظه قرار گرفته است كه به این واحدهای داخل بسته‌بندی پردازنده Clarkdale برای برقراری ارتباط با یكدیگر كمك می‌كند. به‌همین دلیل ویژه، خصوصیات عملكرد زیرسیستم حافظه در سیستم‌های مبتنی بر پردازنده‌های دو هسته‌ای Core i3 و Core i5 شایسته مطالعه جداگانه‌ای است. تعمیم نتایجی كه قبلاً در سیستم‌های LGA 1156 مجهز به پردازنده‌های چهار هسته‌ای به‌دست آمده‌اند، به‌وضوح منطقی به نظر نمی‌رسد. به همین دلیل، ما یك آزمایش جداگانه را ترتیب داده‌ایم كه تأثیر فركانس كلاك و زمانبندی تأخیرهای حافظه بر عملكرد سیستم‌های مبتنی بر Clarkdale را آشكار خواهد كرد.ایده مذكور با توجه به این واقعیت كه ما یك پردازنده قابل اوركلاك Core i5-655 با ضریب فركانس باز را در اختیار داریم، بیش از پیش حساسیت پیدا می‌كند. این پردازنده نه تنها امكان تنظیم ضریب فركانس را برای دستیابی به سرعت كلاك مورد نظر فراهم می‌سازد، بلكه دسترسی به دامنه گسترده‌ای از حالت‌های عملكردی حافظه را نیز در اختیار شما می‌گذارد. در حالی‌كه پردازنده‌های معمولی Clarkdale تنها از حافظه‌های DDR3-1333 در حالت اسمی آن‌ها پشتیبانی می‌كنند، این مدل پردازنده با یك ضریب فركانس باز امكان افزایش سرعت كلاك حافظه تا سطح DDR3-1600، DDR3-1866 و DDR3-2133 را فراهم می‌كند.

امیدواریم توانایی پردازنده Core i5-655 برای پشتیبانی از حالت‌های سریع‌تر حافظه حداقل تا حدودی سرعت پایین كنترلر حافظه را جبران كند، زیرا در اكثر موارد این كنترلر حافظه است كه به گلوگاه ریزمعماری Clarkdale تبدیل می‌شود و از آشكار شدن پتانسیل عملكردی واقعی این پردازنده‌ها جلوگیری می‌كند.

نگاه نزدیك‌تری به حافظه GeIL EVO ONE PC3-17000
به منظور آزمایش پردازنده با كنترلر حافظه‌ای كه (به‌صورت نظری) امكان استفاده از DDR3-1333 را حتی بدون افزایش كلاك مبنا فراهم می‌كند، ما با وسواس زیادی به جستجوی یك حافظه مناسب پرداختیم كه در چنین فركانس‌های بالایی با مشكل مواجه نشود. ما تصمیم گرفتیم از سری DDR3 EVO ONE شركت GeIL استفاده كنیم كه در میان اوركلاك كنندگان از محبوبیت بالایی برخوردار است. كیت GE34GB2133C9DC شامل یك جفت ماجول 2‌ گیگابایتی است كه برای كار در فركانس 2133‌مگاهرتز با زمانبندی 27-9-9-9 طراحی شده‌اند. باید توجه داشته باشید كه چنین محصولاتی در بازار امروز حافظه، تقریباً كمیاب هستند و به همین دلیل ارزش بررسی دقیق‌تر را دارند.

با وجود آن‌كه كیت حافظه GeIL GE34GB2133C9DC در یك بسته‌بندی استاندارد عرضه می‌شود، ماجول‌های داخل آن تا حدودی غیرعادی به نظر می‌رسند. این موضوع چندان تعجب‌آور نیست زیرا ماجول‌های حافظه‌ای كه حتی بدون یك افزایش چشمگیر ولتاژ در چنین فركانس بالایی كار می‌كنند، به خنك‌كنندگی پیشرفته‌ای برای تراشه‌های خود نیاز دارند. در واقع بدیهی است كه حرارت‌گیر‌های آلومینیومی ساده نظیر نمونه‌هایی كه بر روی اكثر ماجول‌های حافظه رده Enthusiast دیده می‌شوند، برای چنین ماجول‌هایی كافی نخواهند بود.

خنك‌كنندگی ماجول‌های EVO ONE شامل دو بخش است. اولین بخش از صفحات آلومینیومی نسبتاً معمولی ساخته شده كه با یك نوار اینترفیس حرارتی به تراشه‌ها چسبانده شده است. بخش دوم حاوی یك لوله حرارتی صاف با 25 پره ظریف بر روی آن است كه با زاویه 90 درجه نسبت به خود ماجول قرار گرفته‌اند. انتهای این لوله حرارتی مابین صفحات حرارت‌گیر در بالای تراشه‌های حافظه پرس شده و به همین دلیل هیچ حرارت مستقیمی را جذب نمی‌كند. همین موضوع باعث می‌شود ما تا حدودی درباره كارآیی واقعی آن نگران باشیم. با این‌حال، این پیكربندی خنك‌كنندگی دارای یك مزیت بی چون و چرا است؛ این ساختار به‌صورتی طراحی شده است تا جریان هوای خنك‌كننده پردازنده درست از مابین پره‌های آن عبور كند.

در میان مزیای EVO ONE، باید به آزمایش شدن آن با فناوری( DBT (Die-hard Burn-in  اشاره كنیم. این رویه آزمایشی نشان می‌دهد كه ماجول‌ها یك آزمایش فشار 24 ساعته را با افزایش چشمگیر ولتاژ و همچنین افزایش دمای محیطی تا سطح 100 درجه سانتیگراد پشت سر گذاشته‌اند. این روش به تولید‌كننده امكان می‌دهد تا تراشه‌های بالقوه ضعیفی كه می‌توانند در طول یك دوره زمانی ابتدایی دچار خرابی شوند (و بخش عمده‌ای از محصولات برگشتی را تشكیل می‌دهند) را جدا كند.

اما حتی این مزایای قابل ملاحظه نیز نمی‌توانند یك نقیصه جدی ماجول‌های حافظه سری EVO ONE شركت GeIL را جبران كنند: بزرگی بیش از حد سیستم خنك‌كنندگی آن‌ها. حرارت‌گیر‌ها به حدی بلند هستند كه این ماجول‌ها نمی‌توانند در هر سیستمی نصب شوند. تعداد نسبتاً زیادی از خنك‌كننده‌های قدرتمند پردازنده‌ها، تا روی اسلات‌های DIMM گسترش پیدا می‌كنند و در این وضعیت ماجول‌های EVO ONE واقعاً هیچ شانسی برای نصب در این اسلات‌های DIMM نخواهند داشت.

برچسب‌های موجود بر روی هر دو ماجول حافظه، حاوی شماره قطعه محصول و همچنین مشخصات اصلی آن‌ها هستند. فهرست كامل مشخصات كیت حافظه GeIL GE34GB2133C9DC عبارتند از:
 كیت دو كاناله با دو ماجول 2 گیگابایتی (مجموعاً 4 گیگابایت)
 فركانس اسمی: 2133 مگاهرتز
 زمان‌بندی: 9-9-9-27-1T
 ولتاژ:‌ 1.65v
به‌عبارت دیگر، این حافظه برای كار در فركانس 2133 مگاهرتز از تغذیه 65/1 ولت استفاده می‌كند كه به یك استاندارد غیررسمی برای ماجول‌های قابل اوركلاك در سیستم‌های LGA 1156 و LGA 1366 تبدیل شده است. ماجول‌های GeIL GE34GB2133C9DC از پروفایل‌های XMP پشتیبانی می‌كنند. یكی از این پروفایل‌ها، مشخصات رسمی ماجول‌ها را تكرار می‌كند.

به علاوه، پروفایل‌های مذكور در عین حال نشان می‌دهند كه تولید‌كننده ماجول‌ها عملكرد بی‌نقص كیت با زمانبندی 25-8-8-8 در فركانس 1900 مگاهرتز و زمانبندی 22-7-7-7 در فركانس 1666 مگاهرتز را تضمین كرده است. SPD مثل همیشه حاوی تنظیماتی است كه عملكرد سیستم را بدون هرگونه تنظیمات پیكربندی، تضمین می‌كند.

حافظه DDR3-2133 شركت GeIL در طول آزمایش‌های عملی ثابت كرده است كه مشخصات سطح بالای آن دقیقاً همان چیزی هستند كه ادعا می‌كند. وقتی ما از این حافظه در یك سیستم مبتنی بر مادربرد Asus P7P55D Premium با چیپ‌ست Intel P55 Express‌ و یك پردازنده Core i7-860 استفاده كردیم، توانستیم آن را به‌طور پایداری در پیكربندی DDR3-2214 با زمانبندی 9-9-9-27-2T به‌كار بیندازیم. در همین شرایط، ولتاژ ماجول‌های حافظه DDR3 ما 65/1 ولت بود كه دقیقاً مشخصات رسمی آن و وضعیت توصیه شده توسط اینتل به شمار می‌آید.

این یك نتیجه بسیار مثبت بوده و گویای سطح بسیار بالای این كیت حافظه GeIL است. جذابیت این موضوع زمانی دو چندان می‌شود كه بدانید GeIL EVO ONE PC3-17000 نیز با زمانبندی تهاجمی حافظه ما را ناامید نكرد. به‌طور دقیق‌تر، این حافظه در حالت DDR3-1745 با زمان‌بندی 7-7-7-20-1T به‌صورت كاملاً پایداری كار می‌كرد. در این حالت، عملكرد زیرسیستم حافظه تنها اندكی پایین‌تر از عملكرد آن با حداكثر فركانس ممكن و تنظیمات زمانبندی نسبتاً آرام‌تر، بوده است.

در اینجا می‌توانیم ماجراجویی خود با ماجول‌های حافظه عالی DDR3-2133 شركت GeIL را به پایان برسانیم، البته اگر یك نكته مهم در این میان وجود نداشت. به احتمال متوجه شده‌اید كه ما پتانسیل اوركلاكینگ كیت GeIL GE34GB2133C9DC خود را در یك سیستم LGA1156 مبتنی بر یك پردازنده Core i7 آزمایش كرده‌ایم كه ارتباط چندانی با عنوان این مقاله ندارد. البته ما دلایل خود را برای انجام این كار داشته‌ایم. موضوع این است كه كنترلر حافظه پردازنده‌های Clarkdale با كنترلر حافظه پردازنده‌های Lynnfield تفاوت دارد و این تفاوت صرفاً به محل قرارگیری آن در داخل یك die نیمه‌هادی جداگانه مربوط نمی‌شود. همانطور كه آزمایش‌های عملی ما نشان دادند، وقتی ماجول‌های DDR3 با پردازنده‌های دو هسته‌ای LGA1156 مورد استفاده قرار می‌گیرند به‌صورت كاملاً متفاوتی كار می‌كنند. در واقع ما نتوانستیم در طول اوركلاكینگ حافظه با یك پردازنده Clarkdale به همان نتایج بالا دست پیدا كنیم. در عین حال به نظر می‌رسد كه این یك مشكل عمومی است؛ هر حافظه پرسرعتی كه برای مشتاقان سخت‌افزاری ارائه شده با پردازنده‌های دو هسته‌ای LGA1156 كندتر از زمانی كار می‌كند كه با یك پردازنده چهار هسته‌ای LGA1156 مورد استفاده قرار می‌گیرد.

http://shabakeh-mag.com/Data%5CGallery%5C2010%5C11%5CCopy%20of%20DDR2_s.jpg

 

برای مثال، كیت GeIL EVO ONE PC3-17000 كه در ابتدا برای كار در حالت DDR3-2133 طراحی شده و در واقع می‌تواند كاملاً در فركانس‌های بالاتر از 2/2 گیگاهرتز پایدار بماند، هنگامی كه در یك سیستم مبتنی بر Core i5-655K نصب می‌شود تا سطوح غیرمنتظره‌ای افت می‌كند.


DDR3-2000 بالاترین سطحی است كه پردازنده Clarkdale ما می‌تواند در اختیار حافظه GeIL GE34GB2133C9DC قرار دهد. به‌عبارت دیگر، اوركلاك كنترلر حافظه پردازنده‌های دو هسته‌ای LGA1156، یك مانع مخفی را آشكار می‌سازد و این حقیقت كه پردازنده قابل اوركلاك Core i5-655K حالت تنظیمات DDR3-2133 را برای حافظه امكانپذیر می‌سازد، هیچ معنایی ندارد. در واقع ما برای یافتن هر گونه تائید عملی در این زمینه كه حافظه می‌تواند با چنین پردازنده‌ای در سطح مذكور مورد استفاده قرار گیرد، ناكام ماندیم.


به هر حال، همان‌طور كه آزمایش‌های بیشتر نشان دادند، كنترلر حافظه Clarkdale تنها زمانی كه از حافظه DDR3 پرسرعت استفاده می‌كردیم مشكل‌ساز نبود. هنگامی كه تنظیمات تهاجمی حافظه را آزمایش می‌كنید نیز با مشكلاتی مواجه خواهید شد، هر چند كه این موضوع تا حدود زیادی به تقسیم‌كننده مورد استفاده شما برای فركانس حافظه بستگی دارد. با وجود این، انعطاف‌پذیری پایین‌تر كنترلر حافظه پردازنده‌های دو هسته‌ای LGA1156 در مقایسه با كنترلر حافظه درون پردازنده‌های Lynnfield، یك واقعیت اجتناب‌ناپذیر است.

پیكربندی بستر آزمایش
ما برای آزمایش‌های مورد نظر خود از بستر آزمایشی زیر استفاده كردیم:
 پـــردازنـــــده: Core i5-655K
ا(Clarkdale، ا2 هسته/4 رشته پردازشی، 2/3 گیگاهرتز، 4 مگابایت كاشه L3)
 مادربرد: ASUS P7P55D Premium ا LGA1156 با چیپ‌ست  P55 Express)
 حافظه: دو ماجول 2 گیگابایتی GeIL EVO ONE PC3-17000
 كارت گرافیك: ATI Radeon HD 5870
 درایو دیسك سخت:‌ WD VelociRaptor
(مWD3000HLFS)
 خنك‌كننده پردازنده:
Thermalright Ultra-120 eXtreme
با فن Enermax Everest
 منبع تغذیه: ( Tagan TG880-U33II ا 880 W)
 سیستم عامل:‌ Windows 7 Ultimate x64

آزمایش اول: حالت اسمی
اولین بخش از آزمایش ما به كار سیستم در حالت اسمی آن اختصاص دارد، یعنی زمانی كه هیچ‌یك از قطعات سیستم اوركلاك نشده‌اند. تنها ضریب فركانس حافظه و زمانبندی حافظه تغییر كرده‌اند. باید بگوییم كه ما در طول این آزمایش تلاش كردیم تا عادی‌ترین شرایط كاری را برای سكوی خود تقلید كنید، بنابراین تصمیم گرفتیم كه هیچ‌یك از فناوری‌های پردازنده را غیرفعال نكنیم. Hyper-Threading،Hyper-Threading و Intel SpeedStep طبق معمول كار می‌كردند. سیستم، پردازنده Core i5-655K ما را به‌عنوان یك پردازنده چهار هسته‌ای شناسایی می‌كرد و فركانس كلاك آن تحت فشار محاسباتی با شدت‌های مختلف تا 33/3 گیگاهرتز یا 46/3 گیگاهرتزی افزایش می‌یافت.


در ابتدا تصمیم داشتیم Core i5-655K را در تمام حالت‌های ممكن، كه بسیار بیشتر از حالت‌های ممكن بر روی یك پردازنده LGA1156 عادی هستند، آزمایش كنیم. پردازنده‌های معمولی Core i5 صرفاً می‌توانند كلاك حافظه را در حالت‌های DDR3-800 ،DDR3-1066 یا DDR3-1333 تنظیم كنند، اما پردازنده قابل اوركلاك Core i5-655K در عین حال از حالت‌های DDR3-1600، DDR3-1866 و DDR3-2133 نیز پشتیبانی می‌كند. حداقل، این نتیجه‌ای است كه ما پس از بررسی تنظیمات قابل دسترس با این پردازنده در تنظیمات بایوس مادربرد به آن رسیدیم. با این‌حال، تجربه‌های عملی نشان دادند كه همه این پیكربندی‌های حافظه عملی نخواهند بود. به‌طور خاص، همانطور كه قبلاً نیز اشاره كردیم، Core i5-655K در كار با فركانس حافظه 2133 مگاهرتزی به‌صورت پایدار با شكست مواجه شد. بنابراین، مجبور شدیم حالت DDR3-2133 را از آزمایش‌ها حذف كنیم. یك مشكل دیگر در حالت DDR3-1600 ظاهر شد. در این حالت، حافظه تنها با زمانبندی‌های ملایم‌تر 9-9-9-27 یا 8-8-8-24 پایدار می‌ماند. هنگامی‌كه ما زمانبندی را به‌صورت 7-7-7-21 تنظیم كردیم، سیستم در زمان بوت قفل می‌كرد، حتی با وجود این واقعیت كه كیت GeIL GE34GB2133C9DC بر اساس مشخصات خود مطمئناً از این حالت كاری پشتیبانی می‌كند. به‌عبارت دیگر، كنترلر حافظه Clarkdale همان‌قدر كه در اولین نگاه به نظر می‌رسد ساده نیست، پس به‌طور آشكاری بسیار عجیب است كه نمایندگان عادی خانواده Clarkdale هیچ ضریبی ندارند كه امكان تنظیم كلاك حافظه در سطحی بالاتر از DDR-1333 را فراهم كند.


ما از آزمایش مقایسه‌ای Cachemem در یوتیلیتی Lavalys Everest برای بررسی پهنای باند و تاخیر زیرسیستم حافظه استفاده كردیم. وضعیت در اینجا بسیار جالب توجه بود. از یك سو، افزایش فركانس حافظه و زمانبندی‌های پایین‌تر به‌طور منطقی به كاهش تاخیر عملی كلی منتهی می‌شود. اما از سوی دیگر، اگر به سطح عملكرد در طول عملیات خواندن زیرسیستم حافظه نگاه كنید (كه یكی از مهم‌ترین پارامترهای عملی به شمار می‌آید)، نمی‌توانید یك رشد واقعاً قابل توجه را مشاهده كنید. به نظر می‌رسد در حالی كه حافظه در سرعت‌های بالاتر از DDR3-1333 كار می‌كند، پهنای باند در مسیر مابین هسته‌های محاسباتی پردازنده و حافظه به‌طور مصنوعی توسط نوعی مانع محدود می‌شود. بنابراین، تقریباً منطقی خواهد بود كه فرض كنیم این مانع، چیزی غیر از گذرگاه داخلی اتصال دهنده die پردازنده با die حاوی خود كنترلر حافظه نیست. به‌عبارت دیگر، استفاده از حافظه پرسرعت با پردازنده‌های Clarkdale بدون هیچ اوركلاكی و تنها با افزایش فركانس كلاك پایه پردازنده، معنای چندانی نخواهد داشت. البته نتایج آزمایش‌های مقایسه‌ای ما نیز این مشاهدات را به‌وضوح تایید می‌كنند.

 گرچه DDR3 SDRAM پرسرعت تنها سطح پایین‌تری از تاخیر زیرسیستم حافظه را تامین می‌كند، به ندرت بر افزایش پهنای باند تاثیر می‌گذارد و شاهد هستیم كه سطح عملكرد در تعدادی از آزمایش‌های ما با نصب ماجول‌های حافظه سریع‌تر افزایش می‌یابد. به‌طور متوسط، استفاده از DDR3-1866 به‌جای DDR3-1333 تقریباً 3 درصد بهبود عملكرد را به همراه خواهد داشت. این دقیقاً همان چیزی است كه اینتل با توصیه عدم استفاده از حافظه‌های سریع‌تر از 1333 مگاهرتزی به همراه پردازنده‌های Core i5 و Core i3 خود، از ما پنهان كرده بود. به اعتقاد ما، این یك افزایش بی‌دوام در سرعت عملی به شمار می‌آید كه دلایل خوبی را در اختیارمان قرار می‌دهد تا درباره نیاز به DDR3 SDRAM پرسرعت در سیستم‌های LGA1156 اوركلاك نشده تردید داشته باشیم.


 

نتایچ قبل از اوركلاك

   
   
   
   
   

 

آزمایش دوم: اوركلاكینگ
به سختی می‌توان نتایج آزمایش اول را به‌عنوان محركی برای استفاده از حافظه سریع در سیستم‌های LGA1156 مجهز به پردازنده‌های دو هسته‌ای در نظر گرفت. با این‌حال، حتی این روش استفاده از حافظه سریع یعنی عدم افزایش كلاك مبنا نیز تنها برای عده‌ای از كاربران قابل دسترسی است كه شانس خریداری یك پردازنده سری K با یك ضریب فركانس باز را داشته‌اند. اكثر سیستم‌های مبتنی بر پردازنده‌های Clarkdale، پردازنده خود را هنگامیكه حافظه سریع‌تری با كلاك بیش از 1333 مگاهرتز در دسترس باشد، با افزایش فركانس BCLK اوركلاك می‌كنند. دقیقاً به همین دلیل است كه تصمیم گرفتیم دومین بخش از آزمایش‌های خود را به مطالعه تأثیر تنظیمات زیرسیستم حافظه بر عملكرد یك سیستم اوركلاك شده با این وضعیت ویژه، اختصاص دهیم.


باید همین‌جا به این نكته اشاره كنیم كه وقتی پردازنده خود را با افزایش كلاك مبنای آن اوركلاك می‌كنید، تمام گذرگاه‌ها در داخل سیستم شما با سرعت‌های بالاتری كار خواهند كرد. علاوه بر فركانس كلاك پردازنده، سرعت گذرگاه QPI كه ارتباط مابین dieهای پردازنده را با یكدیگر برقرار می‌كند نیز افزایش پیدا می‌كند. در نتیجه، انتظار داریم كه ارتباط آشكارتری را مابین سرعت زیرسیستم حافظه و عملكرد آن مشاهده كنیم.


برای این كه شرایط آزمایش را تا حد امكان واقعی‌تر كرده باشیم، پردازنده Core i5-655K خود را تا سطح 4/4 گیگاهرتز اوركلاك كردیم. این فركانس با ضریب ×22 و كلاك BCLK 200 مگاهرتزی به‌دست آمده بود. تمام پردازنده‌های دو هسته‌ای Clarkdale از این ضریب پشتیبانی می‌كنند، پس نتایج این آزمایش می‌تواند به آسانی در مورد اكثر سیستم‌های موجود اعمال شود. ما در طول این آزمایش‌ها حالت Turbo (كه ضریب فركانس پردازنده را به‌طور دینامیك تغییر می‌دهد) را غیرفعال كردیم، زیرا اوركلاكینگ تنها در این حالت می‌توانست بالاترین بازدهی را داشته باشد.

افزایش فركانس كلاك مبنا باعث شد كه مجموعه فركانس‌های قابل دسترسی حافظه با ضریب‌های جداگانه تغییر كند. به‌جای DDR3-800، DDR3-1067 و DDR3-133 پردازنده به‌طور خودكار پشتیبانی خود را به ترتیب به DDR3-1200، DDR3-1600 و DDR3-2000 تغییر داد. تمام این سه حالت نه تنها در سیستم‌هایی كه از یك CPU با ضریب فركانس باز استفاده می‌كنند، بلكه بر روی سایر سیستم‌ها نیز قابل دسترسی هستند. در واقع این فركانس‌ها می‌توانند با هر پردازنده Clarkdale امكانپذیر شوند. دقیقاً به همین دلیل است كه ما از این فركانس BCLK ویژه 200 مگاهرتزی استفاده كردیم، زیرا به شما اجازه می‌دهد كه حالت DDR3-2000 را بر روی هر پردازنده LGA1156 در اختیار داشته باشید.

http://shabakeh-mag.com/Data%5CGallery%5C2010%5C11%5CCopy%20of%20DDR3_s.jpg

 

همانطور كه انتظار داشتیم، تاثیر فركانس حافظه بر پهنای باند عملی زیرسیستم حافظه، پس از اوركلاك شدن پردازنده بسیار بیشتر است. با وجود این كه 40 درصد افزایش فركانس حافظه در حالت اسمی تنها با 7 درصد بهبود در عملیات خواندن حافظه همراه است، حالا 66 درصد افزایش فركانس DDR3 SDRAM بیش از 21 درصد تقویت در پهنای باند عملی زیرسیستم حافظه را نمایش می‌دهد. به‌عبارت دیگر، اوركلاكینگ گذرگاه QPI داخلی پردازنده تأثیر مثبتی بر عملكرد زیرسیستم حافظه دارد.تنها یك نكته در این میان به چشم می‌خورد: نتایج آزمایش سیستم با DDR3-1600 SDRAM بسیار پایین هستند. با این‌حال، هیچ اشتباهی رخ نداده:‌كنترلر حافظه Clarkdale تنها غافلگیری دیگری را برای ما آماده كرده است. این یك خصوصیت عجیب ضریب ×8 فركانس حافظه (كه در حالت اسمی امكان تنظیم كلاك حافظه به‌صورت DDR3-1067 را فراهم می‌كند) است كه پهنای باند عملی زیرسیستم حافظه را كاهش می‌دهد.


حالت DDR3-1600 انتخاب شده با افزایش BCLK به 200 مگاهرتز واقعاً بهینه‌ترین گزینه به شمار نمی‌آید. بر اساس نتایج به‌دست آمده، DDR3-1200 با زمان‌بندی‌های پایین‌تر تقریباً همیشه نتیجه بهتری را به همراه دارد. با این‌حال، ما هیچ شكایتی در مورد DDR3-2000 نداریم. به‌طور متوسط، استفاده از DDR3-2000 در یك سیستم اوركلاك شده با پردازنده LGA1156 دو هسته‌ای می‌تواند عملكرد را تا سطح 5‌درصد افزایش دهد و در برنامه‌هایی كه به پارامترهای زیرسیستم حافظه حساس هستند (مانند بازی‌ها)، این افزایش عملكرد می‌تواند به 10 درصد برسد.


جمع‌بندی به هر حال، جمع‌بندی كلی كه می‌توان از آزمایش‌های انجام شده در این مقاله به‌دست آورد این است كه عملكرد پردازنده‌های LGA1156 دو هسته‌ای، به‌طور جدی به سرعت حافظه بستگی ندارد. این موضوعی است كه صرفاً در مورد پردازنده‌های Clarkdale صدق نمی‌كند: ما قبلاً نیز بارها درباره تأثیر اندك سرعت حافظه بر عملكرد سیستم صحبت كرده‌ایم.


با این‌حال یك وضعیت ویژه در اینجا وجود دارد. هر چند كه پردازنده‌های Clarkdale به‌طور رسمی دارای یك كنترلر حافظه مجتمع هستند، اما در واقع كنترلر مذكور در داخل یك die نیمه‌هادی جداگانه قرار دارد كه از طریق گذرگاه QPI با die پردازنده ارتباط برقرار می‌كند. این گذرگاه اضافی به یك گلوگاه تبدیل می‌شود كه در نتیجه آن افزایش عملكرد وقتی از حافظه سریع‌تر از DDR3-1333 استفاده می‌كنید، بسیار اندك خواهد بود. با وجود این، DDR3-1600 و DDR301866 بدون اوركلاك شدن فركانس BCLK‌ تنها با پردازنده‌های Core i5-655K كه ضریب فركانس بازی دارند قابل استفاده خواهند بود، وضعیتی كه چندان گسترده به شمار نمی‌آید. پردازنده‌های دو هسته‌ای معمولی خانواده‌های Core i5 و Core i3 در حالت اسمی خود امكان تنظیم كلاك حافظه در هر سطحی بالاتر از 1333 مگاهرتز را فراهم نمی‌كنند. در طول آزمایش اوركلاكینگ با افزایش فركانس BCLK، فركانس گذرگاه QPI نیز افزایش می‌یابد و به همین دلیل هیچ مشكلی در رابطه با حافظه پرسرعت در سیستم‌هایی با پردازنده Clarkdale اوركلاك شده وجود نخواهد داشت. در مقابل، ما یك خصوصیت عجیب دیگر را كشف كردیم: بهتر است از به‌كارگیری ضریب ×8 برای حافظه اجتناب كنید، زیرا پهنای باند عملی زیرسیستم حافظه به دلایلی در این وضعیت با افت چشمگیر مواجه می‌شود. بنابراین، بهتر است از ضریب كوچك‌تر ×6 با تنظیمات زمانبندی پایین و یا بالاترین ضریب ×10 برای دستیابی به حداكثر عملكرد استفاده كنید. در بهترین حالت، شما می‌توانید با تغییر پارامترهای زیرسیستم حافظه به 8 تا 10 درصد عملكرد بیشتر دست پیدا كنید.


خودتان باید تصمیم بگیرید كه آیا این سطح بهبود می‌تواند سرمایه‌گذاری برای خرید حافظه‌های قابل اوركلاك را توجیه كند یا خیر. با این‌حال، خرید هر نوع حافظه‌ای سریع‌تر از DDR3-2000 برای سیستمی با یك پردازنده‌ دو هسته‌ای LGA1156 به هیچوجه منطقی نخواهد بود. حتی اگر یك پردازنده Core i5-655K با ضریب فركانس باز را در اختیار داشته باشید، تا زمانی از راه‌حل‌های خنك‌كنندگی سطح بالا را در اختیار نداشته باشید نمی‌توانید از حافظه‌های فوق‌سریع استفاده كنید. در پایان باید تنها یك نكته را اضافه كنیم: ما توانستیم كنترلر پردازنده Clarkdale خود را تنها اندكی به همكار آن در پردازنده‌های Lynnfield نزدیك‌تر كنیم.

برای این‌كار مجبور شدیم تمام گذرگاه‌های داخل سیستم مبتنی بر Clarkdale را تا 50 درصد اوركلاك كرده و از حافظه‌های پر سرعت و قابل اوركلاك DDR3-2000 استفاده كنیم تا زیرسیستم حافظه را به سطح پیكربندی‌های مبتنی بر Lynnfield با حافظه DDR3-1333 برسانیم. بنابراین، كاملاً آشكار است كه پردازنده‌های چهار هسته‌ای گران‌تر LGA1156 بدون هیچ بحثی سریع‌تر از برادران دو هسته‌ای خود هستند، نه تنها در زمینه قدرت محاسباتی بلكه در هنگام كار با زیرسیستم حافظه.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نگاهی به ساخت پردازنده های دو هسته ای

 

در چندین ماه گذشته پیشرفت های جدیدی در طراحی پروسسورها، بویژه از طرف شرکت AMD حاصل شد. این شرکت علاوه بر اینکه یک cpu با طراحی کاملا  64 بیتی عرضه کرد که باعث برتری یافتن این شرکت در بازار کامپیوترهای رومیزی پیشرفته گردید، همچنین در حذف کنترل کننده‌های حافظه (MCH) پیشقدم شد که در عملکرد Athlon ۶۴ و چیپهای"optron" یک پیشرفت قابل ملاحظه نسبت به پروسسورهای intel به حساب می‌آید. اینتل به طور متقابل پروسسور سازگار 64 بیتی را عرضه نمود. به تازگی نیز هر دو شرکت پردازشگرهای دوهسته ای را عرضه نموده‌اند، این پروسسورها بهتر از آن چیزی که شما انتظار دارید کار می‌کنند.
پروسسورهای اینتل و AMD هر دو دارای دو هسته پروسسور، در حال کار در یک قالب می‌باشند که هر یک از هسته‌ها بصورت مستقل توابع و پردازشهای داده را انجام می‌دهند (در مورد اینتل این مورد کامل تر است) و هر دو این هسته‌ها توسط نرم افزار سیستم عامل هم آهنگ می گردند. در این مقاله سعی شده تا تکنولوژی که در این دو محصول استفاده شده و مقدار افزایش کارایی که شما می توانید از آنها انتظار داشته باشید بررسی گردد. در حال حاضر AMD فقط پروسورهای کلاس سرور opteron با دو هسته را بطور کامل به بازار عرضه کرده و بزودی Athlon ۶۴ x2 برای کامپیوترهای رومیزی را نیز به بازار عرضه می‌کند. در طرف مقابل اینتل در حال حاضر پنتیوم Extreme Edition ۸۴۰ رومیزی با دو هسته را به بازار عرضه نموده در حالی که خطهای تولید Pentium D و dual xeons هنوز متوقف نشده اند. با توجه به اینکه پروسسورهای دو هسته‌ای در اصل یک سیستم چند پروسسوره که در یک قالب قرار گرفته اند، می باشد. اجازه بدهید اینک چندین تکنولوژی که در سیستم های چند پردازشگر استفاده می شود را مورد بررسی قرار دهیم.
 

* ساختار پردازنده های دو هسته ای

همانطور که از نام آن ها پیداست در این تراشه ها ، دو پردازشگر و دو کش L۲ در یک واحد سیلیکونی قرار گرفته اند . مزیت این گونه پردازنده ها ، پردازش بهتر دستورات مالتی تسک است . در واقع مزایای پردازنده های دو هسته ای زمانی بهتر لمس خواهد شد که به طور همزمان چندین کار انجام پذیرد . تراشه های دو هسته ای اینتل نیاز به یک مادربرد جدید دارند در صورتی که پردازنده های دو هسته ای AMD نیاز به مادربورد جدید ندارند و فقط با به روز رسانی بایوس می توان این پردازنده ها را روی مادربورد های سوکت ۹۳۹ نصب کرد .
 

* چند پردازشگرهای متقارن ( SMP (symmetric Multi processing

روش مشترکی می باشد که چندین پردازشگر بطور جداگانه با یکدیگر در یک مادربرد کار می‌کنند. سیستم عامل با هر دو cpu تقریباً بطور یکسان کار می‌کند و کارهای مورد نیاز را به آنها ارجاع می‌دهد. چیپ های جدید دو هسته ای intel  و AMD توانایی SMP را به صورت داخلی مورد توجه قرار داده اند. پروسسور های سرور opteron دو هسته ای  همچنین می تواند بصورت خارجی با دیگر چیپ‌های دوهسته ای ارتباط برقرار کند. (بشرط آنکه چیپ متقابل نیز دارای این خاصیت باشد) محدودیت اصلیSMP در پشتیبانی سیستم عاملها و نرم افزارها از این تکنولوژی می‌باشد. خیلی از سیستم عاملها (مانند ویندوز XP سری خانگی ) توانایی پشتیبانی از SMP را ندارند و از دومین پردازشگر استفاده نمی‌کنند. همچنین بیشتر برنامه‌های پیشرفته بصورت تک رشته ای کار می‌کنند، در اصل در هر زمان فقط یک پردازشگر در حالت فعال می باشد. برنامه های چند رشته‌ای از پتانسیل موجود در سیستم‌های دو یا چند پرازشگر، می‌توانند نتایج مفیدتری بگیرند، ولی به صورت کامل عمومیت ندارد. در گذشته intel و AMD سعی داشته اند تا تکنولوژی جدیدی مثل SMP را بیشتر برای پردازشگر های سرور پیشرفته مانند opteron و Xeon استفاده نمایند (البته تا قبل از پنتیوم 3)

 

* Hyperthreading

این تکنولوژی بصورت اختصاصی توسط اینتل در پردازشگرهای چند هسته‌ای بکار گرفته شده است. این تکنولوژی قبلاً نیز توسط این شرکت بکار گرفته ‌شده‌ بود. اینتل برای آنکه از منابع CPU به نحو بهتری استفاده نماید فقط قسمتهایی که کار پردازش اطلاعات را انجام می دهد را تکثیر کرده است. یعنی آنکه منابع داده در داخل CPU بصورت مشترک استفاده می‌شد. ایده hyperthreading برای دو برابر کردن مقدار فعالیت چیپ می باشد تا آنکه کاهش عملکرد سیستم که در اثر فقدان حافظه cache روی می‌دهد کمتر گردد همچنین بصورت تئوری نشان داده شده که منابع سیستم کمتر تلف می‌‌گردند. در صورتی که CPU های hyperthreading مانند دو پروسسور حقیقی بنظر می رسد، ولی این CPU ها نمی توانند عملکردی مشابه دو CPU مجزا، مانند CPU های دو هسته ای داشته باشند زیرا در CPU های دو هسته ای دو thread مشابه بطور همزمان و با Cache های جداگانه L1 و L2 می توانند اجرا گردند که این عمل در پرادزشگر های Hyperthreading قابل انجام نمی باشد. یکی از چیپ های  جدید اینتل بنام ، پردازشگر پنتیوم Extreme Edition ۸۴۰ ، در داخل هر هسته خود از تکنولوژی hyperthreadings نیز پشتیبانی می‌کند، یعنی آنکه در یک سیستم عامل آن بصورت چهار پردازشگر حقیقی دیده می‌شود.
 

* دو چیپ در یک قالب ... چرا؟

چرا دو شرکت اینتل و AMD بطور ناگهانی شروع به توزیع پردازشگرهای دو هسته‌ای کردند؟

اول از همه رقابت. چنانچه بعدا بیان خواهیم کرد AMD از ابتدا توانایی بالقوه دو هسته ای را در CPU های 64 بیتی خود داشت. ساختمان ورودی و خروجی برای دومین هسته در CPU های فعلی 64 بیتی AMD موجود می‌باشد. هیچ شرکتی نمی تواند دیگران را از بدست آوردن تکنولوژی‌ های جدید منع نماید و AMD در حال حاضر با موفقیت چشمگیر خط تولید پرداشگرهای 64 بیتی آسودگی را از intel سلب نموده ‌است. برای اینتل ضروری می‌باشد که دارای یک تولید تخصصی در تکنولوژی دوهسته ای ‌باشد تا رقابت با شرکاء تجاری خود را حفظ نماید. دوم، کارایی می‌باشد. مطمئناً برنامه‌های کاربردی چند رشته‌ای در پردازشگرهایی که توانایی انجام چند پردازش را دارند بهتر عمل خواهند نمود. البته برای سیستم های چند پردازشگره یک ایراد عمومی وجود دارد و آن تاْخیری می باشد که این CPU ها در کار سیستم به وجود می آورند. به بیان ساده در حال حاضر روشی برای سیستم عامل های موجود وجود ندارد تا پردازش ها را بطور کاملاً مساوی در بین پردازشگرها تقسیم نماید، پردازشگر دوم عموماً با یک مداخله کمتر و کارایی پایین‌ تر کار می کند در صورتی که ممکن است پردازشگر اول به صورت 100% در حال پردازش باشد. سومین دلیل کمتر نمایان است، ناامیدی AMD و اینتل می باشد، هر دو شرکت با یک مانع جدی برای افزایش سرعت پردازشگر ها و کوچکتر  کردن اندازه قالب آنها روبرو شده اند تا این مانع حذف نشود و یا اینکه تا کاربران عمومی متوجه نشوند که GHZ به تنهایی کارایی را بیان نمی‌کند. هر دو شرکت برای دست یافتن به هر پیشرفت که کارایی پردازشگرها را بهبود بخشند تلاش خواهند نمود و تقریباً دلیل اصلی بوجود آمدن پردازشگرهای دو هسته ای را می‌توان همین دلیل سوم بیان نمود.
 

* دسترسی AMD به تکنولوژی دو هسته ای

فرم فاکتور فعلی پردازشگر Athlon 64 به طراحی دو هسته ای خیلی نزدیک می‌باشد. وجود کنترل کننده های Hypertransport و کنترل کننده حافظه در قالب چیپ های فعلی Athlon 64 به معنی این است که اضافه نمودن دومین هسته در داخل چیپ چندان مشکل نمی باشد. بدلیل رابط NorthBridge که AMD برای Athlon 64 تهیه کرده‌ است کنترل کننده حافظه و رابط Hypertransport در داخل چیپ پشتیبانی می گردد. این به چیپ‌های دوهسته‌ای امکان می دهد که از داخل خود پردازشگر با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

تعداد ترانزیستورهای پردازشگرهای Athlon 64X2 بیش از دو برابر پردازشگرهای Athlon 64 می‌باشد. با توجه به اینکه در ساختن CPU های جدید از روش 90nm استفاده می شود سایز کل چیپ کمی افزایش پیدا کرده و ولتاژ عملکرد 1.35  تا 1.4 می باشد و گرمای خروجی به بیش از 110w کمی افزایش میابد. هر هسته پردازشگر حافظه Cache L۱ و L۲ مخصوص به خود را دارد، 128 KB برای L۱ و بسته به مدل 512 KB تا ۱ MB برای L۲. L۲ دارای (ATC (Advance transfer Cache می باشد. ATC وظیفه هدایت توان عملیاتی و تبادل اطلاعات بین هسته پردازنده و حافظه نهان L۲ را بر عهده دارد . L۲ دارای رابط 256 بیتی (32 بایتی) می باشد که باعث تبادل داده در هر سیکل Clock هسته می شود. هسته Prescott در مقایسه با هسته Northwood که دارای KB ۵۱۲ حافظه نهان L۲ است ، دارای حافظه نهان  1MB می باشد. ضمنا با توجه به فناوری ساخت  90 نانومتری افزایش 512KB  به 1MB تاثیری در تغییر اندازه Die پردازنده بوجود نیاورده است.

حافظه نهان L۱ به دو قسمت حافظه نهان داده L۱ و حافظه نهان ردیابی اجرا L۱ تقسیم می شود. حافظه نهان داده L۱ دارای ۸ کیلو بایت ظرفیت و حافظه نهان ردیابی اجرا ریز عمل های کد گشایی (Decode) شده را در خود نگهداری می نماید که باعث حذف کد گشا از حلقه اجرایی و کاهش خط لوله می شود. دو برتری مهمی که AMD در CPU های دو هسته‌ای دارد عبارتند از اینکه :

"Crossbar Switch" که آدرسها را جمع‌آوری کرده و توزیع می کند و داده را از هر هسته به هسته دیگر یا باقی سیستم توزیع می کند در حال حاضر امکان اضافه شدن دومین هسته را دارد. موفقیت دیگر AMD که از نظر مصرف کننده خیلی مهم می باشد، امکان استفاده از Athlon 64 X2 از مادربرد های سوکت 939/940 می باشد و فقط لازم است که شرکت تولید کننده مادربرد BIOS را برای پستیبانی از خصوصیت جدید بروز رسانی کند.

 

* دسترسی اینتل به پردازشگر دو هسته ای

پردازنده های دو هسته ای اینتل که قبلا با نام رمز Conroe شناخته می شدند از تکنولوژی ساخت کوچکتری بهره میبرند که باعث کاهش طول خط لوله ها و افزایش کارایی پردازنده می شوند. این سری جدید از پردازنده ها از خط لوله های 14 مرحله ای (در برابر خط لوله 31 مرحله ای یا بیشتر که در خانواده Xeon یافت می شد) و تکنولوژی Intel Wide Dynamic Execution بهره می برند. همچنین واحد FPU در این پردازنده ها نیز تقویت شده است. از دیگر ویژگی های این پردازنده حافظه نهان یکپارچه L۲ است که با استفاده از آن یکی از هسته ها در حالی که هسته دیگر در حالت بیکاری به سر میبرد به تنهایی می تواند از تمام فضای این حافظه استفاده کند. از مهمترین مزایای پردازنده ها Conroe افزایش بازدهی با وجود مصرف کمتر است و این بدان معناست که این هسته ها بسیار خنک تر خواهند بود و با استفاده از آنها می توان کامپیوتر های کوچکتر با صدا و حرارت کمتری تولید کرد. درطی سه سال گذشته این اولین سری پردازنده است که شرکت اینتل برای مقابله با محصولات شرکت AMD در زمینه بازی و برنامه های حرفه ای تولید می کند که شهرت آنها را در میان این دسته از کاربران افزایش می دهد. یکی از بزرگترین معایب طراحی اینتل نسبت به AMD که سوکت های 939 را برای طراحی پردازنده های خود حفظ نموده آن است که راه حل دو هسته ای اینتل نیاز به یک جفت چیپست جدید به نام های 955X و 945P دارد. شرکت nvidia اخیراً ویرایش اینتل SLI که پروسسورهای دو هسته‌ای را پشتیبانی می‌کند را به بازار عرضه کرده ‌است که این مورد هم زمان بیشتری را مصرف و هم هزینه‌ای اضافی برای مصرف کننده در پی دارد. 

 

* گرما و پهنای باند :

هر دو پردازشگرهای تک هسته AMD و  اینتل گرمای فوق العاده زیادی تولید می کردند. حال با اضافه کردن یک هسته اضافی چگونه می‌توان این پردازشگرها را خنک نمود. AMD و Intel از چندین روش برای خنثی کردن این موضوع استفاده کرده‌ اند، ابتدا آنکه در ساخت این پردازشگر ها از تکنولوژی 90 نانومتری استفاده شده است که اعث کوچکتر شدن CPU و نزدیکتر شدن قسمتهای مختلف بر روی CPU شده و در نتیجه گرمای تولید شده را به مقدار زیادی کاهش می یابد و دوم آنکه فرکانس کاری این نوع CPU ها به مقدار حدود 400MHz نسبت به آخرین CPU های تک هسته ای کاهش پیداکرده و همچنین هسته دوم همیشه بصورت کامل کار نمی کند. این سه مطلب باعث می گردد گرمای تولید شده به مقدار زیادی نسبت به CPU های تک هسته‌ای افزایش نیابد.
 

* دو پردازشگر تک هسته ای در مقابل یک پردازشگر دو هسته‌ای

محاسبات و بررسی طرحهای موجود نشان می دهد که دو چیپ اپترون AMD باید دارای سرعت بالاتری نسبت به یک چیپ دو هسته ای باشد زیرا هر یک از این OPTERON ها دارای یک کنترل کننده حافظه مجزا می‌باشد ولی در چیپ‌های دو هسته‌ای هر دو هسته باید یک کنترل کننده حافظه را بصورت مشترک استفاده کنند. در مورد اینتل این موضوع مطرح نمی‌باشد زیرا در هر دو طرح یک کنترل کننده حافظه در خارج پردازنده استفاده می شود و فقط در طراحی دوهسته ای این مسیرها کوتاه‌تر می‌باشند که چندان پارامتر مطرحی در افزایش سرعت نمی‌باشد.

یکی از بزرگترین مزایای پردازشگرهای دو هسته‌ ای نسبت به دو پردازشگر تک هسته ای بحث اقتصادی آن می باشد، زیار اولا خرید یک CPU دو هسته ای از دو CPU تک هسته‌ای ارزانتر می‌باشد و از طرف دیگر باید قیمت مادربرد را نیز لحاظ کرد که در این صورت این موضوع بیشتر جلب توجه می‌نماید.
 

* استفاده از پردازنده های دو هسته ای در لپ تاپ ها

كارشناسان رایانه‌ای عقیده دارند با آغاز استفاده از پردازنده‌های دو هسته‌ای در "لپ تاپها"، در آینده از یك سو شاهد قوی‌تر و ظریفتر شدن این رایانه‌ها و از سوی دیگر افزایش عمر باتری‌های آنها خواهیدم بود. به گزارش سایت اینترنتی "ای ام یی اینفو"، درحالی كه تا پیش از این پردازنده‌های دوهسته‌ای تنها در رایانه‌های شخصی رومیزی(دسكتاپ) به كار گرفته می‌شدند، شركت "اینتل" ماه گذشته نخستین پردازنده‌های دوهسته‌ای و "چیپست" ویژه استفاده در رایانه ای لپ تاپ را با نام Centrino Duo Mobile معرفی کرد و شرکت اپل نیز نخستین لپ تاپ های بر پایه پردازنده های دو هسته ای Intel Core 2 Duo خود را به بازار داد. پردازنده های دو هسته ای جدید اینتل ویژه استفاده در لپ تاپ ها، حدود 68% سریع تر از بهترین نمونه ای تک هسته ای همین شرکت بوده است، بعلاوه مصرف انرژی آن ها نیز در مقایسه با پردازنده های تک هسته ای، 28% کاهش پیدا کرده است این بدان معناست که استفاده از پردازنده های دو هسته ای جدید فاصله موجود میان توان محاسباتی لپ‌تاپها و توان محاسباتی رایانه‌های رومیزی را كاهش داده و به علاوه عمر باتری لپ تاپها را نیز افزایش خواهد داد. از سوی دیگر، یك پردازنده دو هسته‌ای، كوچكتر از دو پردازنده تك هسته‌ای است و به همین علت با استفاده از این پردازنده‌ها امكان ساخت لپ‌تاپهای قدرتمند سبك و ظریف فراهم خواهد شد. مهمترین مشكل فعلی در زمینه استفاده از پردازنده‌های دوهسته‌ای، كمبود نرم‌افزارهایی است كه بتوانند به درستی از قابلیتهای این پردازنده‌ها استفاده كنند كه این مشكل نیز با ورود نرم‌افزارهای جدید شركتهای مختلف به بازار، در آینده نزدیك برطرف خواهد شد.

اگه از مطلب خوشت اومد یه کلیک رو تبلیغات بکن



 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب